„Basia, Solidarność umarła” – to tytuł książki dwóch tegorocznych maturzystów z Jarosławia – Artura Gajewskiego i Marcina Podolca. Dwadzieścia lat po roku 1989, który znają tylko z podręczników i opowiadań, postanawiają poszukać śladów tamtych czasów na terenie Jarosławia. Gdzie jeszcze żyje jarosławska „Solidarność”? Co z niej pozostało?

Wspólnie prowadzą stowarzyszenie Klub Młodych Fotografów. Doświadczenie fotograficzne zdobywali m.in. dzięki współpracy z Polską Agencją Prasową i Niemiecką Agencją Prasową. Prowadzili liczne warsztaty fotograficzne dla młodzieży. Organizatorzy Międzynarodowego Festiwalu Fotografii Młodych w Jarosławiu. Na swoim koncie mają liczne nagrody i wyróżnienia. Swoje prace pokazywali na wielu wystawach m. in. w Jarosławiu, Rzeszowie, Krakowie, Warszawie, Białymstoku, Żywcu, Rybniku, Toruniu. Fotografia jest dla nich po prostu życiem. 

W projekcie interesowały mnie pobudki ludzi angażujących się w ruch niepodległościowy. Jak można by je oceniać z perspektywy czasu?

Danuta Maziarska - ur. 31 VII 1947 w Przemyślu. Absolwentka Wydziału Filozoficzno-Historycznego Uniwersytetu Wrocławskiego (1970) i Międzyuczelnianego Instytutu Nauk Politycznych Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie (1977).
Od 1974 nauczycielka w Zespole Szkół Technicznych w Mielcu. W III 1968 uczestniczka strajku studentów we Wrocławiu.
W „S” od 1980, współorganizatorka Komitetu Zakładowego, w 1981 współorganizatorka i wiceprzewodnicząca Komisji Rejonowej Pracowników Oświaty i Wychowania w Mielcu, delegat na WZD Regionu Rzeszów, członek Zarządu Regionalnej Sekcji Oświaty i Wychowania, członek ZR, delegat na I KZD w Gdańsku, członek Krajowej Sekcji OiW. Po 13 XII 1981 wielokrotnie zatrzymywana i przesłuchiwana, 1983-1989 współpracowniczka Solidarności Walczącej, działaczka Duszpasterstwa Ludzi Pracy przy parafii św. Mateusza w Mielcu oraz Ruchu Apostolatu Emigracyjnego w Lublinie.
W 1989 założycielka Komitetu Zakładowego, członek Komitetu Obywatelskiego Solidarność w Mielcu. Od 1989 członek Rady Sekcji Regionalnej OiW, 1989-2006 delegat na zjazdy Krajowej Sekcji Oświaty i Wychowania. 1989-1993 wiceprzewodnicząca, od 1993 przewodnicząca Komisji Rejonowej OiW w Mielcu. Od 1992 delegat na walne zebrania Regionu Rzeszów. Od 2002 wspiera działalność krakowskiej Fundacji Instytut Edukacji Społecznej i Religijnej im. Piotra Skargi, 2004-2005 wyróżniona tytułem korespondenta. Od 2005 egzaminator przy OKE Kraków.
Odznaczona za działalność na rzecz wolnej Polski Krzyżami Gdańskimi, Złotą Odznaką Sekcji Krajowej OiW, nagrodą MEN, medalem Komisji Edukacji Narodowej.
Otrzymała status pokrzywdzonego nadany przez Instytut Pamięci Narodowej.

Zapalony fotograf, narciarz, kolarz. Kolekcjoner wspomnień. Członek stowarzyszenia kulturalnego j'ARTe.

To właśnie im dedykuję swój udział w projekcie.

Józef Niwa, Stanisław Brzoza i Stanisław Marek byli robotnikami w WSK w Mielcu, podobnymi do kilkunastu tysięcy innych, zatrudnionych wówczas w fabryce. Nie wyróżniali się ani zamożnością, ani stanowiskiem, statusem społecznym czy wykształceniem. Łączyły ich też poglądy polityczne, chęć zmiany i odwaga cywilna by znaleźć się w niewielkiej grupie tych, którzy jako pierwsi strajkowali. Właśnie dzięki temu, że tacy „zwykli-niezwykli” ludzie rozpoczęli walkę, zmiany w ogóle były możliwe. Pozostali niezmienni w swojej szarości do dziś. Ruszając wtedy do walki, nie oczekiwali pochwał. Nie motywowała ich chęć zrobienia kariery. Dzisiaj nie wypinają piersi do odznaczeń, a jednak zasługują na wielkie uznanie.
Są ukazani w sposób zwyczajny, bo właśnie takimi zwyczajnymi ludźmi są.  

Fotografią zajmuje się amatorsko od dawna. Jeden z pierwszych swoich fotoreportaży [jeżeli tak można nazwać zdjęcia zrobione przez kilkunastoletniego chłopaka] wykonał w 1983 roku podczas II Pielgrzymki Jana Pawła II w Krakowie.

Jaki wpływ na pokolenie ówczesnych trzydziestolatków miał ruch społeczny i zmiany ustrojowe? Gdzie są dzisiaj ci obywatele, których energiczna działalność rozgrywała się w latach 1989-2009? Jaki los przypadł w udziale ich rówieśnikom? Czy dzisiejsi trzydziestolatkowie mogliby się czegoś nauczyć na ich przykładzie?

Łucja Furdyna pracowała w zakładowej gazecie i rozgłośni. Interesowała się sprawami Mielca i fabryki, chciała robić coś dla innych i mieć wpływ na zmiany społeczne. Pomagała przy parafii Ducha Świętego, aby ostatecznie nie otrzymać promocji do żadnych oficjalnych ciał politycznych.

Adam Chrabąszcz po studiach na SGPiS otrzymał pracę w Bumarze w Warszawie. Organizował związek zawodowy w tym przedsiębiorstwie. Był najmłodszy. Po internowaniu zdegradowany. Imał się różnych zajęć. Założył własną firmę, pracował wiele lat jako nauczyciel języka angielskiego. Obecnie radny powiatowy, angażuje się w działalność społeczną i polityczną. W 2009 r. kandydat do Europarlamentu.

Władysław Ortyl był pracownikiem Wytwórni Sprzętu Komunikacyjnego Polskich Zakładów Lotniczych w Mielcu. Uczył w Zespole Szkół Technicznych. Wyłowiony przez Mariana Strycharza, zaangażował się w struktury Solidarności i po 1989 roku brał udział w tworzeniu Mieleckiej Agencji Rozwoju Regionalnego. Był radnym sejmiku podkarpackiego, obecnie jest Senatorem RP. 

Fotografka w czasie wolnym. Po studiach dziennikarskich wróciła do Mielca, gdzie się wychowała. Zainteresowana kulturą masową, etnologią i społeczeństwem. Od 2008 prezes zarządu Stowarzyszenia Kulturalnego j'ARTe.