Plener w Małaszewiczach

Dodano: 28-07-2008 22:27 w kategorii: Plenery fotograficzne

W ostatni weekend czerwca 2008 roku dzięki uprzejmości „Zakładu Taboru PKP Sławomir Denicki” oraz „Zakładowi Przewozów Towarowych i Przeładunków Danuta Zając” mieliśmy możliwość fotografować w suchym porcie w Małaszewiczach.

Dziewięcioosobowa grupa członków naszego stowarzyszenia postanowiła skorzystać z unikalnej możliwości odwiedzenia industrialnych trzewi kolejowych warsztatów. Rankiem 29. czerwca dotarliśmy do suchego portu, gdzie mile powitał nas kierownik hali remontowej pociągów.

Wkrótce potem, ku sporemu zdziwieniu pracowników hali, wszyscy w „twórczym amoku” rozstawiali statywy. Pomiędzy codzienny szczęk narzędzi wdarła się subtelna muzyka otwieranych migawek ;) , a ci, kórzy poczuli powołanie do zawodu motorniczego, mieli okazję kierować lokomotywą. Po pewnym czasie przenieśliśmy się ze sprzętem do zabytkowej hali remontowej wagonów, gdzie scenariusz ze statywami się powtórzył.

Pomału głód i czas wygrał jednak z zapałem, podziękowaliśmy za wizytę i udaliśmy się na obiad. Nasyciwszy się specjałami w lokalnej karczmie udaliśmy się nad Bug, gdzie pasjonaci plenerów mogli utrwalić tonące w zieleni brzegi leniwie płynącej granicznej rzeki.

Niejako przy okazji trafiliśmy do opuszczonego dworku leżącego nieopodal cichego starorzecza, w którego odmętach aż kipiało od lokalnej fauny. Po drodze odwiedziliśmy jeszcze wieżę widokową, a gdy czas przypomniał o swoim upływie zachodzącym słońcem i wydłużającymi się cieniami, udaliśmy się w górę Bugu na wieczorną watrę i zasłużony odpoczynek.

Kolejnego ranka cała nasza grupa wyruszyła z powrotem do Małaszewicz gdzie mieliśmy możność fotografowania przeładunków drewna oraz potężnych pracujących suwnic – zarówno nowoczesnych jak i tych pamiętających jeszcze wczesne lata pięćdziesiąte. Po czterech godzinach intensywnej pracy udaliśmy się w kierunku powrotnym – nie bezczynnie jednak. Po drodze zatrzymaliśmy się w urokliwym monastyrze św. Onufrego w Jabłecznej.

W drodze powrotnej, w okolicach Terespola natrafiliśmy na relikt minionej epoki - moloch patrzący na nas pustymi oczodołami powybijanych okien był idealnym zwieńczeniem naszego weekendowego pleneru. Nie namyślając się długo skierowaliśmy się do opuszczonego (jak sądziliśmy) PGR-u.

Ziejące pustką przestrzenie, porzucone maszyny i fascynujące kształty rdzewiejących instalacji okazały się doskonałą pożywką dla naszych obiektywów. Jednak gdy biegaliśmy po halach, pojawił się aktualny właściciel, który uzmysłowił nam, że dawny PGR został wykupiony i jest już terenem prywatnym... Trzeba było udać się w dalszą drogę, ale nie żałowaliśmy postoju - jak widać trafiliśmy dosłownie na ostatni moment.

Dalsza droga przebiegała już bez zakłóceń i szczęśliwie dotarliśmy wieczorem do Mielca.